Wat een heerlijke paar dagen heb ik weer in Mexico gehad. Zaterdag 1 december ging ik weer richting Mexico. Vanwege zeeeeeer sterke oceaanwind moesten we helemaal omvliegen. Langs Groenland, Canada, New York en zo vrijwel helemaal langs de Amerikaanse kust. Dit kost natuurlijk veel meer tijd, maar levert wel wat prachtige uitzichtplaatjes op. Passagiers vonden dit allemaal erg plezant natuurlijk

In Mexico was het heerlijk weer en werden de plannen gesmeden voor de komende dagen. Sinterklaas stond op het programma en ook de mogelijkheid van het huren van een auto’tje werd besproken. Daar hou ik van, die mentaliteit… Lekker dingen ondernemen! Maar eerst nog even uitrusten, de eerste dag lagen we daarom vooral prinsheerlijk op het strand met een drankje en wat muziek te kletsen. Tot aan het eind van de middag lagen we daar heerlijk te genieten. ‘s Avonds wilden we gaan eten bij ‘The Outback’. Het restaurant staat bekend door het formaat ‘steaks’ die ze verkopen/bereiden. Natuurlijk ben ik niet zo’n heldin die een kilo vlees in haar maag laat verdwijnen, maar een normale portie ging er zeer zeker bij mij wel in. Geweldige kwaliteit vlees was het niet, maar het smaakte wel gewoon goed! Daarna liepen we naar het centrum en deden her en der wat foute barretjes aan waar meisjes op de bar danste, waar Robin en Batman aan het proppen waren, liepen wat happy hours af etc etc. In stijl werd deze avond afgesloten in de CocoBongo. Ook alweer een ‘begrip’ in Cancun.

De volgende dag was het niet zo heel lekker weer en hebben we een auto’tje gehuurd. We gingen richting Playa del Carmen, een toeristisch dorp zo’n driekwartier van Cancun af. In dit dorp hangt een hele andere sfeer als in Cancun. Veel kleiner, minder massaal, minder Amerikanen en eigenlijk gewoon beter dus! Een Mexicaans restaurantje werd opgezocht en onder het genot van KEIharde Mexicaanse livemuziek hebben we hier gegeten. Daarna deden we nog een drankje en toen was het weer tijd om naar huis te gaan. Nog niet om naar bed te gaan hoor, want eerst deden we nog wat drankjes in de Pacha en daarna speelden we nog heel wat potjes yahtzee in het hotel voordat we uberhaupt de slaap konden vatten.

Vroeg op, heel vroeg op vandaag, want we gaan naar Chichen Itza. Dit behoort tezamen met onder andere de Chinese Muur en de Taj Mahal tot een van de nieuwe zeven wereldwonderen. Samen met nog twee collega’s spring ik ‘sochtends vroeg de auto in om dit moois te gaan aanschouwen. Na een uurtje of 2 bereiken we Chichen Itza. Het lijkt een waar pretpark als ik de hoeveelheid bussen en parkeerplaatsen tel, beter niet aan beginnen dus. Verder heb ik eigenlijk geen idee wat ik hiervan moet verwachten. Eigenlijk wel slecht, normaal lees me altijd graag een beetje in…. Maar bij binnenkomst wordt me al gauw duidelijk dat dit iets heel bijzonders moet zijn. Want er zijn namelijk hordes Amerikaanse toeristen en wil een Amerikaan iets cultureels gaan doen dan moet het toch wel heeeeel bijzonder zijn. En dat was het ook, tempels, gebouwen, speelvelden en alles honderden jaren oud. Chichen Itza is een van de belangrijkste steden van de Maya en is de trots van de bevolking. 3 uur lang liepen we ons te vergapen aan alle afgebrokkelde gebouwen en de geschiedenis die daarbij hoort. En daarna was het mooi geweest, na 3 uur was ik het wel een beetje zat en zo dachten de andere twee er ook over. Buiten het ‘pretpark’ in een klein dorpje vonden we een lokaal tentje waar we een hapje wilde eten. Geen menukaart, geen Engelssprekende obers, maar gewoon wat vrouwtjes met een klein keukentje. Om mezelf nog een beetje veilig te stellen bestelde ik Fajita’s de Pollo… Soort tortilla’s met kip. En toen onze bordjes kwamen hadden we zo te zien de juiste keus gemaakt. Het was echt heerlijk! Toen we moesten afrekenen vielen we dan ook stijl achterover, het was zo’n 3 euro persoon voor het eten en drinken!!!!! Echt niet normaal… Zo leuk, zo lekker, zo goedkoop! Heerlijk! De reis naar huis ging weer door en na weer een uurtje of 2 waren we weer in het hotel.

Toen moest ik nog als de wiedeweerga cadeautjes kopen voor Sinterklaas. Dit werd namelijk vnvd al gevierd, omdat we 5 december zelf in het vliegtuig vertoeven en dat is natuurlijk niet leuk vieren. Het bekende dobbelspel werd gespeeld en met wat meegenomen pepernoten, suikerkikkers en marsepein was het toch nog een ‘heerlijk avondje’. Wel wat inlevingsvermogen gewenst zo tussen de Amerikanen in de hotelbar, maar desalniettemin erg gezellig. Daarna verscheen er weer yahtzee op tafel en hebben we ons nog smakelijk vermaakt met dit spel en alle mogelijke variaties erop. Maar morgen gaan we weer naar huis en dus wordt er vanavond maar beter niet gedanst!

De volgende ochtend was het ontbijten, instappen en wegwezen… En kregen we het heuglijke nieuws dat we zware wind mee hadden… Waar we er op de heenweg bijna 10 uur over gedaan hadden, deden we er nu maar 8,5 uur over! Super was dat. We hadden helaas wel wat akkefietjes aan boord met passagiers die heeeeeel lastig waren. Zeurden en ook de andere passagiers lastig vielen… Maar gelukkig beseften ze op tijd dat ze weinig kunnen beginnen en dus was het verder toch nog een redelijk rustig vluchtje. Aangekomen op Schiphol was ik blij dat ik naar huis kon om lekker te gaan slapen… Was weer eens gesloopt, maar heb het wederom heerlijk gehad.

Ik moet jullie eerlijk bekennen dat het me steeds meer moeite kost om elke keer verslag te doen van mijn ‘avonturen’. Hoe leuk ik het elke keer ook heb, volgens mij beginnen mijn verhalen toch steeds meer gelijkenissen te vertonen en dat vind ik niet leuk om op te schrijven! Vergeef me dus als jullie wat minder van mij zullen vernemen de komende tijd. Mocht ik nog iets spectaculairs meemaken dan zal ik het ongetwijfeld vermelden, maar tot die tijd misschien een kleine break…

Zaterdag 24 november ging ik weer eens naar Curacao! One of my favorites… Deze keer werd het alleen een hele rustige stop, niet uitgeweest, niet gedronken, veel regen gehad en dus eigenlijk niet zo bijzonder… En om eerlijk te zijn is het ook alweer een tijdje geleden en weet ik er het fijne niet meer vanaf. Volgende keer beter Heb wel weer wat nieuwe verhalen voor jullie in petto. Dus het komt goed!

Zondag 25 november zou ik richting Canada gaan, Ottawa, de hoofdstad, was de plaats van bestemming. Bij aankomst in de crewroom kregen we van de captain het heuglijke feit te horen dat we leeg heen zouden vliegen Leeg heen??? relaxed… En terug zouden we maar ongeveer 100 passagiers hebben (dat is 1/3 van de capaciteit), relaxed… Daar had ik wel zin in hoor!

Aangekomen bij het vliegtuig, stappen we in, doen we onze checks en zijn we klaar voor vertrek. Gaan dus maar! Met een totaal leeg vliegtuig op 7 cabineleden, 2 cockpitcrew en 1 man van de technische dienst na steken we de grote plas over. En wat een gezelligheid was dat! Lekker in de businessclass zitten, films kijken, uren in de cockpit kletsen, eigenlijk gewoon doen en laten waar je zin in hebt… Want tsja bij gebrek aan passagiers, nemen wij heeeeel graag die rol over. Helaas waren er alleen geen lieve stewardessjes aan boord die ons eten en drinken kwamen serveren, dit moesten we allemaal zelf doen

Na een uurtje of 7 kwamen we aan op de luchthaven van Ottawa. Berekoud, stikdonker en niemand van de afhandeling te bekennen, hmmmmm! Een uurtje later echter wel en nadat alles was geregeld en konden we eindelijk van boord. Hello Canada! Here I am

Op de luchthaven stond een busje op ons te wachten, ik zeg een busje?? Zeg maar gerust pornobus, als filmsterren werden we opgehaald in een geblindeerde bus, met van die ronde banken zodat iedereen naast elkaar kan zitten, audio- en videosysteem aan boord, 100 kleine lampjes in het plafond, lekker zwart leren bekleding haha… Bij het ziem van dit vervoer zat de sfeer er meteen goed in! Helaas zagen we onderweg niks, want het was donker!

In ons luxe hotel midden in het centrum van de stad spraken we af elkaar over een half uurtje weer te zien om een tafeltje voor het diner te scoren ergens. Nog wat tips opgehaald bij de receptie en dan gaan we met z’n allen op stap in deze big bad city Opvallend hier is dat in ieder restaurant, bar of wat dan ook, grote tv-schermen hangen met daarop sport. Vooral ijshockey is enorm populair hier. Gelukkig hebben wij dat in Nederland niet zeg, ik vind het maar zwaar ongezellig al die stomme schermen overal.

Het was even zoeken om iets te vinden wat naar ieder z’n smaak was, maar eenmaal geinstalleerd in het restaurant liet iedereen het zich smaken. Flesje wijn erbij, prima! Na het eten haakte bijna iedereen af, behalve ik natuurlijk en nog 2 anderen. Wij dronken in de hotelbar nog een wijntje totdat het sluitingstijd was en dus bedtijd! Wel slim, hebben we morgen tenminste ook nog wat aan onze dag!

8.00u bij het ontbijt want jaaaaa we hebben hier maar 24 uur, dus moeten we alles eruit halen wat erin zit. Het buffet was heeeeerlijk, vers brood, zachte croissantjes en ga zo maar door, mmmm! Natuurlijk duurde het en duurde het voordat iedereen er was, gegeten had en klaar was voor vertrek, maar uiteindelijk gingen met z’n allen de stad in. Plan 1: het Parlementsgebouw bekijken. Plan 2: shop till you drop!

Plan 1. Een van mijn collega’s heeft ooit een jaar in Canada gewoond en weet ons precies te vertellen hoe we naar het parlementsgebouw moeten, ideaal. Ow ja kleine kanttekening; het is hier ‘snachts -9C en overdag rond het vriespunt, weer eens wat anders dan al die dagen op het strand liggen waar het alleen maar bloed- en bloedheet is! Maar terug naar waar we gebleven waren, we gingen dus het parlementsgebouw bezoeken. Net als bij ons in Den Haag bevind zich hier de regering van Canada. Een prachtig gebouw, wat meer op kasteel lijkt overigens, doet hier dienst toe. We lopen er wat om heen, maken foto’s als japanners van alles wat los en vast zit, lopen er nog een keer omheen en vinden dan een kattenweeshuisje. Waar zo te zien ook de eekhoorntjes heel erg welkom zijn. Als kleine kinderen op een kinderboerderij staan we ons daar te vergapen aan de eekhoorntjes en katten. Want tsja op onze normale bestemmingen zien we die niet! Na een uurtje of misschien wel twee, zijn we allemaal bevroren en willen we plan 2 gaan uitvoeren. Dus hobbelen we richting ‘the mall’ en besluiten daar allemaal ons eigen weg te gaan en over 2 uurtjes weer af te spreken. Want shoppen met z’n 10′en nee daar pas ik voor, jong en oud, man en vrouw, nee dat gaat niet samen! Ik had me helemaal voorgenomen om nieuwe uggs te scoren, leuk shirtje, moest nog een ijshockeyshirt meenemen en noem t maar op, maar helaas vond ik niks van dit alles. Niet leuk shoppen dus… Met lege handen kwam ik twee uur later op de plek van afspraak terug en zag ik dat bij iedereen de mall een beetje was tegengevallen… Helaas pindakaas, maar weer goed voor de portomonnee! Beneden in de mall lunchen we op een foodcourt en zijn de mogelijkheden zijn eindeloos. Sushi, thai, wok, burger king, subway, indisch, je ne sais pas, maar het was er allemaal. Voor ieder wat wils!

Daarna ben ik even alleen door de stad gaan zwerven met mijn camera. Mooie plaatjes gemaakt van de straatbeelden en genoten van het feit dat ik weer ergens op de wereld liep waarvan ik daarvoor nooit enig idee had gehad. Ik kwam op een markt met heel veel soorten kaas en vis, liep door steegjes, kwam langs een beavertailtentje (beavertail is een lokale specialiteit van Ottawa, het is een soort plat gefrituurd donutdeeg). Eigenlijk vond ik dat ik er een moest proberen, maar met mijn lunch nog vers in mijn maag kon ik het niet opbrengen. Volgende keer als ik hier weer ben!

Toen als de wiedeweerga naar huis, want we moesten alweer weg. Spulletjes bij elkaar geraapt, uniform aan, make-upje op, haren netjes gekapt en acte de presence gegeven on the scheduled time! In dezelfde pornobus reden we richting het vliegveld. Deze keer konden we gelukkig wel naar buiten kijken en zagen we de grote rivier die dwars door Ottawa heen loopt. Eigenlijk waren we te vroeg in het jaar naar Ottawa gekomen. In de winter wordt deze rivier namelijk tot ijsbaan omgetoverd. Wat ze bij ons op het strand in Bloemendaal doen in de zomer, dat doen ze hier volgens mij in de winter op ijs. Allerlei gezellige tentjes, veel ijskockey en lekker schaatsen op natuurijs. Helaas voor ons lag er nu nog pas een heel klein vliesje ijs op de rivier, omdat het pas net vroor…

In het vliegtuig deden we weer onze standaard dingen en daarna kwamen onze 91 passagiers aan boord, super relaxed. Alle services waren zo gedaan en verliepen sneller dan snel. ‘sochtends om een uurtje of 9 namen we afscheid van het vliegtuig en gingen we weer richting huis.

Heerlijk vluchtje, ontspannen en een prachtig land Canada, zeker voor herhaling vatbaar!!!

Punta Cana, het tropische oord waar het eigenlijk te gevaarlijk iets te ondernemen en waar ik dus tot nu toe praktisch nooit buiten de grote poort van ons resort was geweest. Maar deze keer gingen we op excursie en het was een topdag, zeker voor herhaling vatbaar

Maaaaaar om te beginnen bij het begin; zondag 4 november 2007 ging mijn reis naar de Dominicaanse Republiek. Met alweer een middelmatige vertraging van zo’n 4 uur vertrokken we richting Puerto Plata om van daaruit de reis te vervolgen naar het zuiderlijker gelegen Punta Cana. Aan boord waren we op de purser na met alleen maar meiden, iets dat mij nog nooit is overkomen voor zover ik me kan herinneren. Er werken ook veel heren bij ons in de cabine… Maar niet getreurd het was meteen een gezellig kippenhok en alle klusjes werden met snelle vrouwenhanden, logica en humor afgehandeld… Toppie! Met uitzondering van wat turbulentie her en der was het een relaxed vluchtje. En verliep alles volgens plan…

In Punta Cana was het al laat in de avond en dus ging iedereen afgepeigerd z’n bed in. Ook ik koos voor dit verstandige plan! De volgende dag stond in het teken van relax, relax en eventueel nog meer relax… Normaal word ik daar nogal kriebelig van, maar ik had een steengoed boek bij me dat me bezighield vanaf het begin tot aan het eind van de dag. Tussendoor werd er natuurlijk wat gegeten en gedronken, maar eigenlijk wilde ik nog lezen Soms heb je dat, dat een boek je volledig meesleept, dat je het moet uitlezen, wat er ook voor moet wijken, heerlijk is dat!

Maar natuurlijk laat ik niet alles omgooien voor een lekker boek. Deze avond werd in stijl afgesloten in de hoteldisco Pacha. Met 5 meiden zouden we daar even een drankje doen om vervolgens door te gaan naar een andere grotere/betere discotheek. Plannen werden gewijzigd toen we na ons zoveelste drankje de lichten aan zagen gaan in de discotheek en we het dus zo enorm naar ons zin hadden gehad dat de avond al was afgelopen… Het was onwijs leuk om een keer met alleen maar meiden uit te gaan, een gezellig zooitje was het eigenlijk! Die stond daar, die daar, die ‘even’ daar en ondertussen hielden we netjes allemaal een oogje op elkaar! Mooi gesproken, maar je had er niet bij willen zijn hahaha… Nee hoor, leuke avond, lekker gedanst en veel gelachen!

Day two was weinig spectaculair en was gewoon prima, lekker zonnetje, lekker strand. Wel deed ik bizarre ontdekking tijdens een stukje wandelen over het strand. Een echte Aldi! Kijk maar naar de foto   en vroeg naar bed, want morgen om 6.00 gaat de wekker voor onze excursie naar eiland Saona!

Dat 6.00u vroeg is, dat weet iedereen, maar als je als eerste aan het onbijt zit en het fruit nog vers is, het ei’tje nog gebakken moet worden, de yoghurt nog niet aangeraakt en het brood nog niet hard, dan ben je echt vroegggggg in je all-inclusive resort! Om 7.00u ging de bus.. We passeerden dorpjes, marktjes, kathedralen, straatjes, natuurvlaktes en ik weet niet wat meer, maar eindelijk zag ik iets meer van het leven op de Dominicaanse Republiek, eindelijk! Na een uurtje of 1,5 waren we in een haventje beland waar een speedboot voor onze groep (wij met 8 en nog 46 anderen) klaarstond. Grote speedboot dus dachten we, maar een veredelde sloep leek het eerder. Ach ja, maakt het uit! Lang leve La Republica Dominicana… We voeren langs een prachtig National Park/Island waar geen hotels, discotheken of kroegen te bekennen waren. Zo kan het dus ook! Daarna stopten we bij een Natural Pool midden in de zee. Azuurblauw water tot aan je middel was bij uitstek de gelegenheid om de eerste bacardi-cola’s naar binnen te gieten, dorst!   Daarna gingen we verder naar een zeesterren-spot. Enorme zeesterren werden opgedoken en natuurlijk poseerde we even voor de camera om dit moment vast te leggen… Wij hapten niet naar Peijnenburg maar naar…. STARFISH

Na een tijdje varen kwamen we aan bij het prachtige eiland Saona! Wat een heerlijk eiland.. Ook al was het gebouwd om toeristen te entertainen met hutjes en barbeques het was er heerlijk en prachtig. Twee uur lang genoten we van het heerlijke weer (met wel wat donkere wolken in aantocht), de mooie omgeving en een lekkere barbeque! Dan is het tijd om aan boord te gaan van de enorme catamaran die voor ons klaarligt. Met een man of 80 gaan we het gigantische ding op. Gaaf zeg! Een beetje dobberen in de netten, drankjes drinken, merengue dansen en genieten van het heerlijke zonnetje, het hoort er allemaal bij. Bij aankomst zat ik nog in dromenland Ook de terugreis per bus zat ik weer aan m’n raam gekluisterd.. Ik vind het heerlijk om een kijkje te nemen in een andere cultuur. En ook al is het dan vanuit een grote toeristenbus… en kijk ik alleen maar toe… ik geniet ervan!

De dag erna gingen we ‘savonds huiswaarts. Via Jamaica vlogen we richting Nederland. We hadden al gehoord van de storm in Nederland en dus was het maar hopen dat we netjes konden landden zoals gepland. Daarom werd er wat extra brandstof meegenomen en werden de uitwijkmogelijkheden alvast doorgenomen, maar gelukkig was niks van dat alles nodig. Met een spannende maar zeer nette landing, zetten we voet op Nederlandse bodem. Hello Mundo!

For now, c’est tout, c’est ca!

Goed, goed, goed, sorry, sorry, sorry… Het is erggggggggg lang geleden dat ik heb geschreven! Vroeger irriteerde ik me dood aan mensen die hun weblog niet regelmatig updaten… En nu? Nu ga ik er zelf aan geloven! Een slechte zaak als je het mij vraagt. Maar ik ben er weer en heb weer een hoop leuke en soms ook minder leuke dingen meegemaakt!

Geheel onverwacht werd mijn rooster na mijn vorige vlucht omgegooid, ik ruilde een paar standby’s en een heen-en-weertje naar Tunesie in voor een tripje naar Curacao! In het weekend nog wel en de weekenden zijn daar het leukst. Mijn brein liep op volle toeren toen ik me in ene bedacht dat mijn vriendinnetje (waarmee ik een half jaar op Curacao heb gewoond) op dit moment voor vakantie op Curacao verbleef… Aaaaaaaaaaaaaaaahhhhh, wat cool… Te enthousiast en blij was ik toen ik dit constateerde, alsof ik een reis had gewonnen, echt waar! En ook zij was laaiend enthousiast toen ik haar van dit heuglijke feit op de hoogte stelde We zouden samen ons eilandje eens eventjes onveilig maken!!

Zaterdag 27 oktober, zou ik, met de nadruk op zou ik, al vroeg in de morgen vertrekken naar Curacao. Maar troubles, troubles en nog eens troubles binnen onze vloot. 2 van de 4 toestellen kapot en vertragingen van hier tot aan Tokio, shit… Ik wil vliegen!! Ik ontvang een smsje dat de vlucht tot nader order is uitgesteld… Ik sta dus de hele dag standby, totdat ik om een uurtje 16.00 wordt gebeld. Het toestel is gemaakt en over een uurtje dien ik me te melden in de crewroom. Haast, haast, sjees, sjees. Hoe goed je ook bent voorbereid, het is nooit genoeg. En dus vloog ik door mijn huis om alles bij elkaar te rapen en me representatief te kunnen aanmelden. Gelukt

Richting het vliegtuig… Met een beetje schaamte passeer ik onze passagiers op weg naar de gate, deze mensen, oud en jong, vrolijk en chjagerijnig zitten hier al een uurtje of 7 op ons te wachten Erg he?? Onze gezagvoerder was een engel en sprak in de vertrekhal alle mensen netjes toe en beantwoordde de vragen van de passagiers. Dit zodat wij niet straks alle ellende over ons heen kregen… Fijn! Aan boord was het de usual stuff… Checks, checken, schoonmaak, catering etc en passagiers naar binnen. Het humeur van de passagiers was zeer uiteenlopend. Sommige waren blij dat we nu eindelijk gingen en andere konden je wel schieten (althans zo leek het dan). Alles klaar voor vertrek, deuren dicht, push-back en taxien richting de startbaan…

"Dames en heren, hier uw gezagvoerder, we hebben helaas weer slecht nieuws voor u, er is een instrument defect gebleken en dus zullen we moeten terugkeren naar de gate om dit te laten maken" Naja niet letterlijk dit natuurlijk, maar wel ongeveer… Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee! Diepe zuchten klonken er vanuit de hele cabine… Shit zeg, wat ontzettend balen voor onze passagiers. Sommige mensen waren nu bang, huilde bijna, anderen boos, anderen leek het niets te doen. Maar liefst 11 passagiers besloten van boord te gaan met watvoor reden dan ook. Met als nadelig gevolg voor ons dat hun koffers van boord moesten… Dat kost ook nog zo’n 20/30 minuten! Na een kleine anderhalf uur (met alle passagiers aan boord) gingen we het weer proberen. Deze keer met succes! En een heerlijk vervolg van onze vlucht. De gezagvoerder liep na het opstijgen een rondje door de cabine om te checken of alle passagiers en crew ok waren en verdween toen weer in de cockpit… Goed he?

De vlucht verliep voorspoedig en we liepen allemaal een tikkie harder zodat we iedereen tevreden konden stellen en de enorme vertraging van 9 3/4 uur een beetje konden goedmaken! Na de landing op Curacao kregen we van diverse passagiers een hand, omdat ze vonden dat we het zo verschrikkelijk goed hadden gedaan! Ik had dit nog nooit meegemaakt en stond aardig versteld van het gebaar van onze passagiers. Wat een goed gevoel gaf me dat! Je doet het dus niet voor niks

Ipv van 12 uur ‘smiddags waren we er om een uurtje of 1 ‘snachts lokale tijd. Alle barren zijn dus al dicht of lopen tegen hun sluitingstijd aan… Dan maar een drankje of 1 of 2 of 3 of meer in de lobby van het hotel. Een gezellige rotzooi maakten we er van, maar ja dat moest ook wel even na zo’n dag!!!!

De dag erna was one happy day! Na het ontbijt kwam mijn vriendinnetje me ophalen met de auto…. Aaaaaaaaaahhhhh het was zo gaaf, bizar en vertrouwd haar hier te zien rondtoeren op ons eiland! Samen gingen we langs alle mooie plekjes op het eiland waar we herinneringen aan hadden en kletsen honderd uit. Weet je nog dit? Oh ja toen? Neeeeeeeee, dat is waar ook? Oh dat was ik helemaal vergeten? En als we hier linksaf gaan dan komen we toch bij…? Naja you can imagine, we had a lot of fun. Strandje hier, ijsje daar, winkelcentrumpje zus en eindigen natuurlijk op Mambo en Wet’nWild (op zondag steevast). Chillen op de loungebedden en met een brightje luidden we het happy hour in. Of eigenlijk alle happy hours die volgden . Na een paar uurtjes bedacht ik me dat we nog nooit ‘savonds hadden gezwommen hier en dus hup hup hup kleren uit, we hadden onze bikini’s toch nog aan, en huppa het water in. Te lekker en een prachtig uitzicht over de feestende massa op Wet’nWild. That’s life! Tot een uurtje of 1, later dan we het ooit hadden uitgehouden in onze tijd, gingen we huiswaarts. Wat een heerlijke, vermoeiende, maar onvergetelijke dag!!! Zo lust ik er nog wel een paar, maar helaas gaan we morgen huiswaarts!

En ik vloog haar en haar familie naar huis, gezellig! Zonder vertraging deze keer vertrokken we op tijd richting dushi Hollanda. Een prima vluchtje, zonder narigheden ging de tijd snel en eindigden we netjes op de luchthaven van Schiphol.

De rest van de maandag was ik natuurlijk een klein wrakje of misschien wel een grote, in ieder geval tutti kaputti! Slapen was ik natuurlijk vergeten deze stop

Donderdag 18 oktober stond er een Lux/Hrg op mijn rooster, in het Nederlands betekent dat een driekhoeksvlucht van Amsterdam (NL) naar Luxor (Egypte) naar Hurghada (Egypte) en weer terug naar Amsterdam (NL). Een uurtje of 5 heen, mensen erin en eruit, een klein half uurtje ertussen, mensen eruit, schoonmaak erin, mensen er weer in en dan weer lekker een uurtje of 5 terug, het beloofde een zware, maar vooral lange nacht te worden. Ik mag dan wel verschrikkelijk veel vrije dagen hebben bij deze job, maar dit soort vluchtjes die hakken er ook stevig in hoor. Op je gezondheid/vermoeidheid bedoel ik dan… Maar zoals elke vlucht begin ik met goede moed en heb ik als ik een tijdje niet heb gevlogen er altijd wel weer zin in!

Deze keer hadden we een gezellige cockpitcrew en heb ik heel wat rustige momenten in de cabine doorgebracht in de cockpit. Het was een verschrikkelijk heldere en daardoor mooie nacht! Sinds ik vlieg heb ik steeds meer interesse gekregen in het heelal. Je voelt je soms zo nietig, maar tegelijkertijd zo machtig als je in het vliegtuig door de hemel zweeft en uitkijkt over alle landen, zeeen, gebergtes en meren die je passeert. Als ienimieniemuisje kijk je uit over de aardbol en zie je de prachtigste zonsopgangs, sterren en verschijningen aan de hemel! Daarom heb ik laatst het boek ‘Wegwijs in de sterrenkunde’ helemaal uitgeplozen. En in de rustige momenten in de cabine ‘snachts probeer ik dan soms in de cockpit iets van dit moois mee te krijgen. Vallende sterren, Noorderlichten, Sterrenpatronen, Grote Beer etc. etc. Je ziet sommige vaker dan andere, maar het blijft fascinerend! Wat ik hiermee wil zeggen, hmm eigenlijk niks, alleen dat het ontzettend mooi is

Deze vlucht was verder gewoon erg lang en ging de tijd niet zo snel voorbij… Maar de sterren waren prachtig!

Zooo pfffff als ik terugdenk aan de vlucht van gister krijg ik gewoon weer stressgevoelens in mijn buikie… Waarom zul je misschien denken? Nou ik heb nog nooit zo’n hectische terugvlucht gehad als gister. En dat was echt niet omdat er dingen misgingen, raar waren of wat dan ook… Maar de passagiers wilden zoveel van ons kopen dat we zwaar in tijdgebrek zaten…

Om even te beginnen bij het begin vloog ik gister 16 oktober om half 6 in the early morning naar Tunesie. Heen zaten we bijna vol, terug zaten we vol! En we hadden visite. Een meneer van de Inspectie van Verkeer en Waterstaat, oeeeee spannend! Deze meneer dient zich aan en vliegt dan met ons mee om te kijken hoe het met de vliegveiligheid bij onze maatschappij is gesteld. Op zich heel goed dat ze dit soort controles houden, maar toch legt dit voor ons een extra druk op onze nog niet uitgeslapen schoudertjes. Ach ja, we zien wel, we doen het gewoon zoals we het altijd doen en dan moet het in principe goed zijn toch?? Regels zijn er niet voor niets…

Er was ook een ‘nieuw’ meisje aan boord die deze vlucht uitgecheckt moest worden, een topstess als je het mij vraagt. Ze heeft deze test natuurlijk glansrijk gepasseerd en wordt nu onze nieuwe collega. Mochten jullie nog meer stewardessenverhalen willen lezen, ze houdt ook een weblog bij en die is hier te vinden: http://laurie.shareyourstory.nl/

Maaaaaaarrr even back to business. De heenvlucht verliep prima, passagiers lagen nog half in coma en de services die we deden gingen allemaal vlot. De meneer van de Inspectie snuffelde overal rond en bekeek van alles… spannendddd.

Maaaaaaarrr dan de terugvlucht. Goed, where to start?? Bij het instappen dan maar… Volgens mij heb ik jullie al eerder verteld dat mensen die met baby’tjes reizen op de middelste stoelen in het vliegtuig moeten zitten nietwaar? Naja voor de duidelijkheid nog een keer… In ons vliegtuig heb je links 2 stoelen met 2 zuurstofmaskers, in het midden 3 stoelen met 4 zuurstofmaskers en rechts 2 stoelen met 2 zuurstofmaskers. Allright, dat betekent dus dat mensen met baby’s op hun schoot in het midden moeten zitten, clear tot zover? En dat er dus per rij, maar 1 baby kan zitten. Anders heb je niet genoeg zuurstofmaskers, mocht er iets gebeuren… In principe snapt de hele wereld dat, doen de mensen bij de incheck dat al zo inboeken en zijn dat gewoon standaard regels die helemaaaaaaal niet moeilijk zijn toch?? Maar nee in Tunesie is dat lastig en keer op keer doen ze het daar fout. Baby’s zitten aan het raam, baby’s zitten naast elkaar… owwwww en als je vliegtuig helemaal vol is, is een enorme stoelendans het gevolg. Passagiers moeten hun plekje opofferen en anderen kunnen niet meer naast elkaar zitten etc etc. Niet fijn! Maar noodzakelijk.

Uiteindelijk lukt het altijd en zijn we ready for take-off. Alles is gecheckt, gedaan en zoals het hoort, and we are flying high! De verkoop van eten en drinken duurt verschrikkelijk lang. Iedereen wil broodjes, sauzijcebroodjes (hoe schrijf je dat eigenlijk), poffertjes, soep, koffie, gevulde koeken…. Een aantal dingen waren al vrij snel uitverkocht en tsja dat levert irritatie op onder de passagiers, sorry… Sorry is alles wat ik heb op dat moment. Alternatieven? Nee, daar zitten ze meestal niet op te wachten. Maar toch probeer ik altijd nog het hele assortiment aan te bieden (wat ik dan nog wel heb) en extra lief te lachen en mijn medeleven te tonen… (terwijl ik bij mezelf denk, tjonge tjonge zoooo erg is het toch niet?? als je even geen sauzijcebroodje hebt? neem dan een kopje soep ofzo…) Maar goed, je bent een stewardess en dus zal ik dat nooit of te nimmer laten blijken! Na deze service vlogen we erin met de verkoop van de belastingvrije artikelen en iedereeeeen wilde alles zien… Ik en mijn collega stonden met onze trolley denk wel een kwartier bij 3 dames die perce iets wilde kopen. Sieraden, luchtjes, miniatuurtjes, sigaretten, klokjes, nou je kent het assortiment aan boord van een vliegtuig vast wel, alles werd gekeurd. De dames hadden alles vastgehouden, omgehad of bekeken… Op zich wel leuk hoor, van die enthousiaste ladies aan boord. Maar het fasten seatbelt teken ging alweer aan (betekent: we gaan landen) en we waren nog lang niet klaar!!!! Onze collega’s in het andere gangpad waren nog niet eens op de helft. Nog een paar minuutjes gingen we door, maar toen moesten we echt terug… Safety first anytime en al helemaal als je zo’n meneer van de Inspectie aan boord hebt nietwaar? Hup hup hup, we renden met de trolley terug naar de voorste galley/keuken… Stopten alles weg, geld in een potje, geld werd gewisseld om nog de laatste passagiers terug te betalen, de trolleys werden snel snel snel opgeborgen, (het geld moest nog geteld worden en de verkooplijsten gecheckt, maar ja dat moest maar later) snel de passagiers checken of ze hun riemen om hadden, luikjes open, baby’s op schoot en vast etc etc… En natuurlijk werkte de passagiers deze keer niet mee en moest er in mijn area nog van alles gebeuren… en ik was nog niet klaar of ping ping, Cabin crew be seated for landing… shit das snel… Ik vloog naar mijn plekje in het vliegtuig (normaal zit je daar al lang en breed te wachten op dit commando, maar nu vloog ik zelf nog ergens in het gangpad) deed mijn riem vast en liet mijn hartslag even een paar tikkies zakken… Damn wat een drukte… Ik had dit nog nooit meegemaakt. Normaal heb je overal wel de tijd voor, maar deze keer! Eigenlijk ook wel lekker hoor, tijd gaat verschrikkelijk snel en aangezien ik deze nacht nog niet geslapen had is dat voor je eigen gemoedstoestand wel fijn.

Na de landing was het weer een tot ziens- en daag-gala van hier tot Tokyo en was ik blij dat we er waren. Sommige passagiers waren zeer teleurgesteld dat we hen hadden overgeslagen bij de verkoop van belastingvrije artikelen, maar ja sorry… Het is niet anders!

Bij de de-briefing na afloop van de vlucht werd gemeld dat het ondanks de enorme tijdsdruk hartstikke goed ging, dat we heel veel geld hadden verdiend omdat we zoveel verkocht hadden en dat onze nieuwe collega geslaagd was. Daarna mocht de meneer van de Inspectie zijn woordje doen en ook die was zeer tevreden over ons. Natuurlijk waren er wat kleine puntjes die ter verbetering werden opgegeven, maar dat is meer het beleid opzich dan voor ons persoonlijk natuurlijk. Maar de meneer vond ons een zeer professionele airline! Toppie!

En toen als de wiedeweerga naar huis! Mijn plan om te sporten viel in duigen, want bij het zien van mijn bedje, was mijn keus gauw gemaakt…. Zzzzzzzzzzzz….

Vrijdagochtend 5 oktober heel heel heel vroeg vertrok ik samen met mijn IPB’er, vriend Rob (voor degene die hem niet kennen) naar Schiphol. Daar had ik samen met een collega afgesproken om onze IPB’ers even aan elkaar voor te stellen zodat ze samen aan hun vlucht konden beginnen. Om een uurtje of 3 zaten we dus aan een bakkie pleur op de grootste luchthaven van Nederland. Lekkah tijdstip!!

Maar tussen onze IPB’ers klikte het prima en ook de passagiersaantallen deden ons vreugde, er waren ruim 20 plekken vrij, onze IPB’ers gingen dus mee Aan boord vond ik het best een beetje spannend. Ik had natuurlijk wel eerder ‘bekenden’ aan boord gehad, maar de bekende die nu aan boord zat, die zou precies op mij letten en ik was zo benieuwd wat hij van alles zou vinden! Helaas voor mij, gelukkig voor hem, sliep hij praktisch de hele vlucht… Heeeeeerlijk… Als alle passagiers dat nou deden Een zeer aangename verrassing tijdens de vlucht kwam in ene vanuit de cockpit deze keer. Een broodje kroket!!!! Een overheerlijk hollands broodje kroket met mosterd, mmmmm! Tsja eigenlijk waarom niet? Er bestaan natuurlijk overfrikandellen en -kroketten en als je die diepbevroren meeneemt en ze na een aantal uur eventjes de oven in gooit, hupsakee, heeeeeerlijke broodjes kroket als gevolg! Misschien een idee als tussenversnapering voor onze passagiers? Stel je voor komt de stewardess langs met de snackkar… Wat wilt u hebben mevrouw, ik heb kroketten, frikandellen en kaassoufle’s… Mmmmm heerlijk, maar ow zo slecht

We hadden wel wat turbulentie op de heenweg en moesten ook een stukje omvliegen vanwege slecht weer, maar verder verliep het vluchtje van 9,5 uur naar Cuba en nog 1 uur naar Mexico prima. Omdat ik op internet had gelezen dat het zeer slecht weer zou worden de komende dagen maakte ik me een beetje zorgen over de temperatuur en regenval, maar bij aankomst bleek dat alles reuze mee te vallen. Buien in dit soort landen zijn vaak kort, hevig en snel weer voorbij. Dus vol goede moed richting het hotel.

Rob had van z’n leven nog nooit zoiets gezien… Zo’n immens hotel, het zwembad dat leek over te lopen in de zee, de kleur van het water, de luxe en laat staan de mini-bar… Prachtig om dit weer door de ogen van iemand anders te kijken, want tsja als je hier regelmatig komt, wordt het hoe erg het ook is ‘normaal’. Slapen waren we de eerst komende uurtjes nog niet van plan en was to much to see and to show. Rondje hotel en omgeving dus en bij elke bar werd er alvast een klein drankje genuttigd. Dit rondje eidigde in de poolbar. Eigenlijk had ik hier nog nooit gezeten en dit natuurlijk niet zonder reden. Volgens mij is dit namelijk de meest smerige plek van het hotel. Waarom? Alle bezwete, ingevette, zongebrande lichamen bezitten hier deze stoelen, zuipen zich klem en wat niet lekker is, huppa dat gaat zo stiekem over het rechterschoudertje en daarnaast als je zo lekker zit te genieten met je drankje dan heb je natuurlijk helemaal geen zin om op te staan om even een bezoekje te brengen aan het toilet en dus gok ik dat iedereen dat hier heeeerlijk laat lopen. Begrijpelijk, maar toch… Ik keek zo even om me heen en gokte dat dat ook deze keer het geval was, maar goeddddd. Een beetje weerstand opbouwen kan geen kwaad!

Na 2 uurtjes hielden we het voor gezien en doken we ons bedje in… Om vervolgens om 19.00u afgesproken te hebben in de bar en om 22.30 wakker te schrikken, aaaaaaaaaahhhhh, shit shit shit, daar baalden we allebei van. Hoe gingen we ze nu vinden? Naja er zijn eigenlijk een aantal opties op de eerste avond… Of ze zitten nog te eten, ook al is het vrij laat… Of ze zitten al in de bar lekker iets te drinken… Of ze zitten in de theaterzaal naar zo’n foute show te kijken… Of ze zijn al naar bed… Of ze zijn gewoon los aan het gaan in de Pacha, de hoteldisco. Dit alles bevond zich op redelijke afstand van elkaar af en je begrijpt natuurlijk al waar we ze vonden… In de Pacha!!! Dus meteen de eerste avond moesten we eruit geveegd worden. Tsja wij hadden natuurlijk al heel wat uurtjes geslapen

De volgende dag zat iedereen ivm de jetlag al weer supervroeg aan het ontbijt, das mooi want dan kunnen we mooi iets leuks doen vandaag. Met z’n viertjes vertrokken we richting Isla Mujeres. Dit eiland ligt zo’n 20 minuten varen van Cancun en daar is het een heel stuk authentieker dan in Cancun, rustiger en ook heel mooi. Daar zijn we naar een mooi rustig strandje gelopen en hebben we 2 loungebedden gehuurd voor de rest van de dag. Met een heerlijk biertje, een pizza’tje tussen de middag en een prachtige zonsondergang, lagen we daar de hele dag lekker te relaxen. Eigenlijk wilde we nog een golfkarretje huren om het eiland te verkennen, maar daar zijn we niet meer aan toe gekomen. Wel pikten we nog een schattig restaurantje uit om ‘savonds te dineren, maar daarna waren we bekaf… We namen de boot naar Cancun en de taxi naar het hotel. Om vervolgens te douchen voor de borrel in bar en een klein stukje te lopen naar de discotheek in het nabij gelegen hotel… Hoezo bekaf? Energie voor tien! Vroeger dan gister deden ze alle lichten in de discotheek aan, misschien jammer voor ons, maar ook wel slim, morgen weer een leuke dag voor de boeg.

Net als in een eerder bezoekje aan Cancun gingen we deze dag met een luxe jacht de omgeving op het water rondom Cancun verkennen. Met Francesco de booteigenaar, zijn hulp op de boot en 7 man van ons hebben we een heerlijke dag gehad. Eerst zijn we wezen snorkelen boven een bepaald rif (ik heb amper een vis gezien, maar goed) en daarna meerden we aan land om te lunchen. En wat voor lunch, mmmmmmmmmmmmm. Francesco zocht zelf een vis uit die hij wilde hebben en die maakte we met z’n 9′en kordaat. De vis was zo’n 60cm lang gok ik en heerlijk gekruid. Deze was op een soort zelf-gefrabriceerde barbeque gebakken en werd met wat rijst en salade geserveerd. Top!

Op deze plek was het ook mogelijk om ‘met een haai te zwemmen’ na ja eigenlijk eerder vasthouden… Een nurseshark welliswaar. Eigenlijk vond ik dit er vreselijk zielig uit zien en dat is ook de reden waarom ik het niet gedaan heb. Er zit een haai in een soort bassin in de zee van zo’n 4 bij 4 meter. Deze haai ligt er vrij levenloos bij en wordt om de minuut door andere mensen vastgehouden voor de foto. Je hoeft er niet eens voor te betalen, maar je kunt gewoon een fooitje geven that’s it. Het beest zag er echt niet gezond uit en al helemaal niet alsof hij nog energie had om eventueel iemand aan te vallen… Toeristen en ook mijn collega’s smullen er echter van… Naja ieder z’n ding.

Verder voeren we weer een stukje verder en stopten we weer om te zwemmen, voeren we weer stukje verder en zo vermaakten wij ons tot een uurtje of 7 ‘savonds. Veel vroeger dus dan de vorige keer verlieten we deze keer de boot, maar niet zonder minder plezier, wel met minder alcoholpromillage in ons bloed . Ook deze avond werd natuurlijk na het diner afgesloten in de pacha!

De next day moest er eventjes geshopt worden.. Een wat relaxed dagje, met een beetje strand, even in de jacuzzi en een restaurantje zoeken voor in de avond… Want het was alweer de laatste avond hier. Het werd de ThaiLounge… Een zwaar relaxt restaurant met allerlei kleine hutjes aan het water… Een goede afsluiter, van een heerlijke paar dagen.

De dag erna was namelijk de dag van de terugreis… En weer was het de vraag of de IPB’ers mee konden… En met nog een stuk of 35 plekken vrij in het vliegtuig was dit wederom geen probleem!! Waar er voor we vertrokken nog flink wat probleempjes waren in en rondom het vliegtuig was er tijdens de vlucht niets meer van te merken. Top! Echter sloeg de vermoeidheid bij mij in als een bom en greep ik elk moment dat ik had om te zitten en voor me uit te staren. Wat was ik moe, ongelooflijk. Ik had elke nacht toch echt genoeg uur geslapen, maar op de een of andere manier was ik zwaar vermoeid, toen ik het geluid van het stoppen van de motoren hoorde, kwam er ook een vlaag van vreugde over mij heen, we zijn er! Heerlijk… Weer thuis

Mijn lieve IPB-vriendje die heeft het in ieder geval heerlijk naar z’n zin gehad en gaat hopelijk gauw weer mee! Nadat ik m’n moeder en broertje natuurlijk iets moois van de wereld heb laten zien, heb het IPB’en te pakken

Curacao, curacao, curacao… Ik word bij de gedachte aan dit eiland al happy… Heerlijke sfeer, mooie stranden, veel te doen, heerlijk rustig niet te massaal hotel, geweldige uitgaansgelegenheden, ik ken de weg, maaaaaaaaaaaaaaaaaaaar ik had maar 24 uur om daarvan te genieten deze keer

Curacao is de enige ‘lijndienstvlucht’ die onze maatschappij uitvoert. Dat betekent dat we op vaste dagen en tijden altijd deze vlucht uitvoeren… En vanwege de populariteit van deze bestemming vliegen we 4 keer in de week op Curacao. Nadelig gevolg voor ons als crew: het verblijf daar duurt maximaal 1,5 dag, zonde zonde zonde! Maar goed ook in 24 uur kan je wat leuks doen natuurlijk.

De eerste avond zaten we lekker sappies te drinken in het hotel en bitterballen te eten. Mmmmmm! Meestal drink ik alleen wijn in restaurants, omdat de rest vaak niet te haggelen is, maar deze wijn smaakte best goed en dus liet ik ze ook goed smaken… Het was erg gezellig en nog best laat geworden, maar verder dan de hotelbar zijn we niet gekomen, iedereen ging slapen en aangezien we morgen ook alweer naar Nederland vertrokken koos ik ook voor het hazepad. ‘sNachts werd ik me toch wakker met een koppijn en nadorst… Zoveel had ik echt niet gedronken, maar het was gewoon weer slechte, typische koppijn-wijn… Shit, daar baalde ik echt van… Ik nam flink wat glazen water en paracetamolletje en werd vervolgens om 8.00u ‘sochtends wakker als een prinsesje! Niks meer te merken van die slechte wijntjes van de vorige avond, gelukkig!

Ik wilde graag nog even de stad in om te kijken voor een zonnenbril en horloge, deze schijnen hier namelijk heel goedkoop te zijn. En ook voor lokaal ‘muggenspul’ tegen die verschrikkelijk aggresieve beestjes hiero. Samen met wat collega’tjes gingen we dus even op pad en ik ben geslaagd! Een mooi Guess-horloge voor maar 90 dollar! Kijk, dat zijn nog eens leuke prijzen!!

Na 2 uurtjes gingen we terug naar hotel nog even proberen te slapen voor de vlucht van vanmiddag… En om een uurtje of 16 stonden we weer op het vliegveld ready to go home… Te kort, te snel voorbij gegaan en te weinig gedaan, net alsof je niet weg bent geweest, maar goed… Het is ook altijd weer fijn om weer thuis te zijn.

Donderdag staat er nog een standby-dienst in de planning en daarna ga ik vrijdag naar Mexico en probeer ik voor het eerst een IPB’er mee te nemen… Spannend hoopt dat het lukt!!! Tot dan…

Already steady deze week mocht ik het woensdag 26 september opnieuw proberen. Althans ikke, de maatschappij waar ik voor werk mocht proberen op tijd zijn, if possible? Het vliegtuig niet weer 4,5 uur laten vertragen… Zoals dezelfde vlucht vorige week. En guess what…. tis gelukt!!

Na m’n vorige vlucht was ik lekker flink wat dagen vrij geweest en dus had ik wel weer zin om te vliegen! Ik ben trouwens vorige keer vergeten te vertellen dat ik op de terugweg een hele lieve mevrouw aan boord had die ik absoluut even had moeten vermelden… Tijdens het verwelkomen van de passagiers pakte ze in ene mijn arm stevig beet en keek me recht aan en zei: "Maar hoe is het met jullie?" "Hoe lang zijn jullie al aan het werk?" "Jullie kunnen ook niets aan de vertraging doen he?" "Het is nog vervelender voor jullie dan voor ons eigenlijk he?" En zo ging ze maar door… Wat een schat van een vrouw! Vaak beoordelen mensen alles en iedereen vanuit hun eigen referentiekader en situatie, maar deze mevrouw had zich duidelijk verplaatst in onze situatie en wilde me een hart onder de riem steken. Natuurlijk lichtte ik mijn collega’s daarover in en hebben we haar goed in de watten gelegd! Wat een lieverd, wish all people were like her!!!

Maar dan deze vlucht… Omdat we gewoon netjes op tijd vertrokken hadden we goed gemutste passagiers die lekker op vakantie gingen naar Gran Canaria… Op de terugweg was er echter nog wel iets vreemds/grappigs. Ik stond in het gangpad samen met mijn collega toen het belletje in het toilet ging. Dat betekent dat een passagier ons zeer dringend nodig heeft op het toilet of (wat vaker voor komt) een kindje is aan het spelen met de knopjes… Maar in dit geval snelde ik me naar de deur en klopte discreet maar dringend. De deur werd opgedaan en een verdwaasde mevrouw staarde me aan. Ik vroeg haar: "Mevrouw is alles goed met u? U heeft ons gebeld?" Met een viezig doekje in haar handen staarde ze even wezenloos als daarvoor naar me en zei: "Ja, dat klopt, ik weet niet waar ik dit moet laten…" Ik wijs mevrouw de prullenbak en vraag haar of dat ALLES was waar ze ons voor belde??????????????? "Ja, ok…" zei ze en liep weg… Allright beetje vreemd! Zo’n belletje is natuurlijk in geval van nood, mensen die onwel worden, of wat dan ook, maar als je de prullenbak niet kan vinden… Hmmmm niet echt de bedoeling, maar goed! Ik kan niet inschatten hoe groot het probleem voor haar was natuurlijk! Never mind… Mijn collega’s konden er smakelijk om lachen dus heeft het toch een leuke kant

Verder prima vlucht, ‘s nachts om een uurtje of 2 weer op Schiphol en vrijdag richting Curacao